|
آموزش راهاندازي شبكهي محلي
اگر در محیط کار یا منزل خود با بیش از یک کامپیوتر
سروکار دارید احتمالا به
فکر افتاده اید که آنها را به یکدیگر متصل کرده و یک
شبکه کوچک کامپیوتری راه بیندازید
.
با اتصال کامپیوتر ها به یکدیگرمی توانید چاپگرتان را
بین همه انها به
اشتراک بگذارید از طریق یکی از کامپیوتر ها که به
اینترنت وصل است بقیه را نیز به
اینترنت متصل کنید از هر یک از کامپیوتر ها به فایل
های خود از جمله عکس ها اهنگ ها
و اسنادتان دسترسی پیدا کنید به بازی هایی بپردازید که
نه چند بازیکن با چند
کامپیوتر نیاز دارند
وبلاخره این که که خروجی وسایلی چون
DVD PLAYER
یا وب کم
را به سایر کامپیوتر ها ارسال کنید
.
در این مقاله صمن معرفی روش های مختلف
اتصال کامپیوتر ها به یکدیگر انخام تنضیمات دستی را
برای بهره بردن از حد اقل
مزایای یک شبکه کامپیو تری به شما نشان می دهیم
.
ذکر این نکته هم لازم است که
قسمت اصلی این مقاله به نصب نرم افزار اختصاص دارد اما
در انتهای مطلب در خصوص
ساختار شبکه و مسائل فیزیکی ان هم توضیحاتی
داده ایم
روشهای اتصال:
برای اتصال کامپیوتر هایی که در فاصله ای نه چندان دور
از یکدیگر قرار دارند
راههای مختلفی وجود دارد که
عبارتند
از
:
سیم کشی دیتا به صورت تو کار در حین
ساخت ساختمان که امروز بسیار متداول است
.
ذر این روش همان گونه که برای برق
ساختمان از قبل نقشه می کشند و مثلا جای کلید ها و
پریز ها را مشخص می کنند برای
شبکه کامپیوتری هم نقشه کشی و سیم کشی می کنند
.
قرار دادن سیم ها در کف اتاق و
اتصال کامپیوتر هایی که در یک اتاق قرار دارند
.
استفاده از فناوری بی سیم
ساتفاده از سیم کشی برق داخل ساختمان
استفاده از سیم کشی تلفن داخل ساختمان
هر یک روش ها مزایا و معایب خاص خود را دارند اما برای
به اشتراک گذاشتن
چاپگر فایل ها و اینتر نت باید کامپیوتر ها را به نحو
صحیح و مناسبی تنظیم و آماده
کنید و فرق نمی کند که کدام روش را انتخاب کرده باشید
به همین دلیل کار را از
همین نقطه شروع می کنیم از آنجا که ویندوز های اکس پی
و 98 پر استفاده ترین ویندوز
ها در منازل و دفاتر کوچک هستند نحوه اشتراک گذاری
منابع در این دو ویندوز را مورد
بحث قرار می دهیم هر چند مورد سایر ویندوز ها مفاهیم
تغییر نمی کند
گام های
اولیه
:
برای راه اندازی شبکه در منزل خود این سه کار را باید
انجام دهیم
:
1-
انتخاب فناوری مناسب شبکه که مورد نظر ما در این مقاله
اترنت استاندارد است
2-
خرید و نصب سخت افزار مناسب این کار، که اصلی ترین
آنها کارت شبکه برای هر یک
از این کامپیوتر ها و یک هاب
_
سوییچ است
3-
تنظیم و آماده سازی سیستم ها به نحوی
که بتوانند همدیگر را ببینند و با یکدیگر صحبت کنند از
این سه مرخله قدم سوم از همه
مهم تر است
.
ویندوز اکس پی قسمتی به نام
NETWORK SETUP WIZARD
دارد که تنظیمات
شبکه را برای شما انجام می دهد
.
به غیر از این متخصصان هستند که در ازای
دریافت دستمزد ، شبکه شما را در محل راه می اندازند
.
نام گذاری کامپیوتر ها به
اشتراک گذاشتن چاپگر ها فایل ها و اتصالات اینترنتی
،اساسی ترین کارهایی هستند که
این افراد برای شما انجام می دهند
.
اما اگر با مشکلی مواجه بشوید یا تنظیمات
کامپیوتر تان بهم بخورد ، باید بتوانید خودتان شبکه را
تنظیم کنید
.
کلا بد
نیست مفاهیم و اصول راه اندازی یک شبکه کامپیوتری را
بدانید تا به هنگام ضرورت
خودتان بتوانید دست به کار شوید
.
به طور کلی کار هایی که باید انجام دهید تا
یک شبکه (( مرده)) را ((زنده)) کنید و به بهره برداری
از ان بپر دازید ، از این
قرار است
:
نام گذاری کامپیوتر
دادن آدرس
IP
به اشتراک گذاشتن فایل ها
به اشتراک گذاشتن چاپگر
انجام تنظیمات امنیتی
به اشتراک گذاشتن اتصال
اینترنت
نام
گذاری کامپیوتر:
بعد از نصب سخت افزار های مورد نیاز برای
راه اندازی شبکه ، نیاز به نوبت به نصب نرم افزار های
آن می رسد.
در اولین قدم
باید برای تکتک کامپیوتر های موجود در شبکه خود اسمی
منحصر به فرد و غیر تکراری
انتخاب کنید
.
علاوه بر اسم کامپیوتر اسم گروه کاری یا
WORK GROUP
هم مهم است
.
تمام کامپیوتر های یک شبکه باید عضو یک گروه کاری
باشند
.
ویندوز اکس پی
:
برای نام گذاری کامپیوتر در ویندوز اکس پی
این مراحل را دنبال کنید
:
1-
پنجره
control panel
را باز کنید
2-
اگر حالت
نمایش آیکون ها به صورت کلاسیک نیست روی لینک
classic new
کلیک کنید .در این حالت
بر نامه
system
را اجرا کنید
.
3-
در کادر محاوره ظاهر شده صفحه
computer name
را انتخاب کنید
4-
همان طور که ملا حظه می کنید کامپیوتر یک اسم کامل
دارد و یک
گروه کاری . روی دکمه
chang
کلیک کنید تا کادر محاوره بعدی ظاهر شود
.
5-
در
کادر اول اسمی را تایپ کنید که می خواهید به کامپیوتر
تان اختصاص دهید . این اسم هر
چیزی می تواند باشد ، فقط نباید تکراری باشد . مثلا
اسم کامپیونر اول را
pc 1
بگذارید
.
6-
در کادر دوم اسمی را که می خواهید به گروه کاری خود
اختصاص دهید
وارد کنید .مثلا
My office
یا
My Home
یا هر چیز دیگر . حتی خود
Work Group
هم بد
نیست
.
7-
در پایان
OK
و دوباره
OK
را بزنید . اگر ویندوز خواست ری استارت کند
قبول کنید
.
ویندوز 98
برای نام گذاری کامپیوتر در ویندوز 98 این مراحل را
دنبال کنید:
1-با
کلیک راست روی آیکون
Network Neighborhood
روی دسکتاپ گزینه ،
properties
را انتخاب کنید
.
2-
در کادر محاوره ظاهر شده ، به صفحه
identification
بروید
.
3-
در کادر اول ، اسم کامپیوتر و در کادر دوم اسم گروه
کاری مورد نظر را بنویسید . بعد از تنظیم نام برای تک
تک کامپیوتر ها و گذاشتن یک
اسم برای کروه کاری تمام آنها ، کامپیوتر ها را دارای
هویت کرده و در یک گروه جای
داده اید . حالا نوبت به دادن آدرس
IP
میرسد
.
آدرس
IP
آدرس
IP
نشانی
هر کامپیوتر در شبکه است . کامپیوتر از طریق این نشانی
است که یکدیگر را در شبکه
پیدا می کنند
.
در هر شبکه آدرس
IP
هر کامپیوتر باید منحصر به فرد و غیر تکراری
باشد
.
در باره
IP
و آدرس دهی از این طریق ، زیاذ میتوان صحبت کرد ، اما
از
آنجا که در این مقاله قصد پرداختن به تئوری را نداریم
بلا فاصله دست به کار می شویم
.
فقط ذکر این نکته را زروری میدانیم که آدرس
IP
در واقع یک شماره چهار قسمتی است
.
هر قسمت عددی از 0 تا 255 است که با علامت نقطه از
قسمت بعدی جدا می شود
.
مثلا
192.168.0.1
یک آدرس
IP
است . مفهوم دیگر
Subnet Mask
است ، که توضیح آن هم از
حوصله این مقاله خارج است . فقط این را قبول کنید که
در یک شبکه کوچک ،
subnet mask
را به صورت 255.255.255.0 تایین می کنیم
.
در یک شبکه کوچک ، برای تمام
کامپیوتر ها سه قسمت اول آدرس
IP
را یکسان می گیریم و فقط قسمت چهارم را برای هر
کامپیوتر عدد متفاوتی را در نظر می گیریم
.
مثلا در کامپیوتر اول آدرس
192.168.0.1
و برای کامپیوتر دوم آدرس 192.168.0.2 را می نویسیم و
به همین ترتیب ذر
بقیه کامپیوتر ها قسمت چهارم آدرس
IP
را عدد متفاوتی را می دهیم
.
عيب يابي شبكه ها
بررسي فعاليت كلي
Segment
ها
اگر ترافيك شبكه در جريان باشد.
LinkRunner
آن را به صورت نوارهايي روي صفحه نمايش خودش نشان مي
دهد. اگر مي خواهيد شبكه اي را
آزمايش كنيد كه در آن به جاي سوييچ از هاب استفاده شده
است, آنگاه اين شبكه از نظر
حجم ترافيك, شبيه شبكه اي خواهد بود كه در حالت
HalfDuplex
كار مي كند. شبكه اترنت
HalfDuplex (يا
اصطلاحاً يك طرفه) به تعداد ايستگاههايي كه به طور
همزمان مي توانند
داده ها را ارسال كنند, محدود است و همچنين اندازه
frame
هاي اين شبكه نيز محدود
خواهند بود و احتمالاً مي دانيد كه اگر تعداد زيادي از
ايستگاهها به طور همزمان
شروع به تبادل داده بنمايند, به علت پديد آمدن مكرر
پديده تصادم يا
Collision ,
كار
آيي كل شبكه به شدت افت خواهد كرد. البته بروز تعداد
متعادلي پديده تصادم در شبكه
هاي اترنت
Half Duplex
امري طبيعي است وليكن هنگامي كه تعداد اين تصادم ها رو
به
افزايش مي گذارد, ترافيك شبكه نيز بالا مي رود و بالا
رفتن ترافيك شبكه كه به علت
ارسال مجدد پكت ها مي باشد, افت كيفي شبكه را به دنبال
دارد.
در چنين شبكه اي
منحني كارآيي شبكه به يك باره سقوط مي كند و نحوه
تغيير اين منحني به تعداد فريم
هاي ارسالي , تعداد تصادم ها و تعداد پكت هايي كه به
ارسال مجدد نياز دارد, بستگي
دارد. با كاهش كارآيي شبكه ,كار كردن براي كاربران
شبكه مشكل مي شود و انتقال داده
ها نيز با وقفه و كندي صورت مي گيرد. براي انجام رفع
فوق, شناخت قطعات يا
Segment
هاي شبكه و بررسي ترافيك آن ها ضروري است.
Link Runner
براي انجام اين تست ها
,
ابزاري مناست است.
استفاده از
DHCP
به عنوان ابزار تشخيص دهنده
اگر لينك
شبكه برقرار باشد و به آزمونهاي اوليه پاسخ دهد, در
نتيجه كاربر مي تواند
آزمايشهايي را با
ping
انجام دهد. اگر از
Link Runner
استفاده مي كنيد, اين دستگاه
در اينجا سعي مي كند كه ابتدا يك
IP Address
از سرور
DHCP
شبكه به دست بياورد.
DHCP
در واقع يكي از معمولترين روشهاي مبتني بر انتشار
(Broadcast)
است. به طور معمول,
براي هر
subnet,
يك سرور
DHCP
مجزا نياز است(كه اين امر پر هزينه است و از نظر
مديريت نيز مشكل مي باشد ) و يا اينكه
DHCP
رله كننده پراكسي هايي است كه وظيفه نقل
وانتقال در خواست ها را بين كلاينت ها وسرورها برعهده
دارند( هنگامي كه كلاينت ها و
سرورها به طور فيزيكي در يك
subnet
قرار ندارند). اين انتشار جهت دار مي تواند
راهنماي خوبي براي اطلاع از اوضاع ترافيك شبكه باشد.
عدم مؤفقيت هر كلاينت يا
Link Runner
در اتصال خودكار به
DHCP
مي تواند نشانه اي از بروز مشكل در سيستم رله كننده
DHCP
باشد.
DHCP
در اغلب شبكه هاي امروزي وجود دارد و دستگاه نيز مي
تواند
با پيكر بندي
IP
دستي يا ايستا نيز كار كنند. پروسه كاري نيز شامل به
دست آوردن يك
نشانه
DHCP
براي سنجش صحت كار كرد كابل هاي محلي, هاب محلي, پورت
سوييچ و نهايتاً
كل زير ساخت شبكه باشد.
Ping
محلي
Ping ,
پركاربردترين ابزار عيب يابي شبكه
ها است و تقريباًهمه كساني كه درگير رفع اشكال شبكه
هستند با اين دستور و نحوه
استفاده از آن آشنا مي باشند, اما چرا اين ابزار ساده,
اين قدر مفيد است؟
ping
را
مي توان به دستگاه سونار زيردريايي ها تشبيه كرد كه از
آن به منظور شناخت جغرافياي
عمق اقيانوسها استفاده مي شود.
Ping
سيگنالي را سمت مقصد ارسال مي كند (كه به طور
معمول يك فريم
«Echo Request »
مربوط به
ICMP
است) تا در مقصد نيز يك
«Echo Request »
در پاسخ به آن در خواست توليد شود تا به در خواست
كننده بگويد كه سيستمي در اينجا
وجود دارد و اين كه رفت و برگشت اين پيام چه قدر به
طول انجاميده است.
وقتي
كه
LinkRunner
يك آدرس سرور
DHCP
به دست مي آورد,بلافاصله با سرور
DNC
و روتر پيش
فرض آزمايش,
ping
را انجام مي دهد كه آدرس آنها را قبلاً از طريق
DHCP
به دست آورده
است.
Ping
كردن مؤفقيت آميز سرويس هاي اصلي شبكه نظير
Web applicationها
و
User authentication
نشان خواهد داد كه سرويس ها به تنهايي از محل كلاينت
ها قابل دسترسي
هستند. در واقع مؤفقيت انجام يك
ping
ساده نشان مي دهد كه ارتباط مستقيم يا
End-to-End
بين دو دستگاه درلايه 3 مشكلي ندارد. انجام كامل اين
عمل در شبكه مي
تواند نمايي كامل از وضعيت شبكه را به دست بدهد. البته
درخواست هاي
ICMP
در ترافيك
داده ها اولويت پاييني دارند و اگر روتري در مسير
دستگاههاي پر كاربرد باشد , ممكن
است آن دستگاهها را به موقع ارسال ننمايد. سرورهاي
خارج از شبكه يك سازمان بزرگ نيز
مي تواند از جانب كلاينت ها به عنوان مقصد
Ping
براي بررسي صحت ارتباط شبكه
WAN
مورد استفاده قرار گيرند. اگر سرورهاي سمت داخلي
فايروال به
ping
پاسخ دهند اما
سرورهايي كه پشت فايروال هستند, تقاضاي
ping
را ناديده بگيرند, تكنسين هاي شبكه را
به اين نتيجه مي رسانند كه بايد نگاهي به مسيرياب ها
يا ساير ادوات مربوط به زير
ساخت شبكه بيندازند و اشكال را در آنها جستجو كنند اگر
نتيجه برعكس باشد يعني
سرورهاي پشت فايروال به
ping
پاسخ مي دهند ولي سرورهاي سمت داخل, تقاضاي
ping
را
ناديده مي گيرند, آنگاه تكنسين شبكه بايد در پي پاسخ
اين سؤال باشد كه چرا بعضي از
بخشهاي شبكه در دسترس نيستند. اگر حالت سوم روي دهد
يعني همه سرورهاي دو طرف
فايروال به
ping
پاسخ دهند, اما كلاينت ها به درستي پاسخ نمي دهند ,
نتيجه مي گيريم
كه در نقل و انتقال فيزيكي داده ها اشكالي وجود دارد.
قدم بعدي چيست؟
اگرنتوانستيم مشكل پيش آمده را به درستي تشخيص دهيم يا
از طريق «آزمون مستقيم»
آن را حل كرديم, مي توانيم به دو نتيجه مشخص برسيم:
•
اگر آزمايش ها نشان داده
كه امكان برقراري يك لينك اترنت وجود ندارد, آنگاه
بايد به طور جدي به بررسي كابل
شبكه بپردازيم.
•
اگر همه «آزمون مستقيم» مؤفقيت آميز بودند, لينك ها به
درستي
نشان داده مي شدند و سطح ترافيك
Segment
ها مطلوب بود, آدرس
IP
سرور
DHCP
پيدا شد و
ping
به سرورهاي اصلي شبكه جواب داد, آن گاه نتيجه مي گيريم
كه بايد مشكل را در
جاهاي ديگري از شبكه جستجو كنيم و به سراغ مدير شبكه
كه
account
كاربران را در
اختيار دارد برويم يا از متخصص ديگري كه اطلاعات خوبي
را درباره پيكر بندي
ايستگاههاي كاري دارد, كمك بگيريم.
تست كابل
اولين كابلي كه بايد سلامت
آن مورد بررسي قرار گيرد
Patch Cable
است كه ارتباط ايستگاه كاري يا هرگونه تجهيزات
شبكه را با پريز ديواري برقرار مي كند. براي اين كار,
يك طرف
Patch Cable
را به
پورت شبكه دستگاه
Link Runner
و طرف ديگر آن را به پورت
Wiremap
متصل مي كنيم تا
سلامت آن بررسي شود. قدم بعدي دنبال كردن مسير كابل ها
براي يافتن ,ايراد است.
در اين وضعيت به سوييچ و رك مي رسيم. اگر رك بزرگ و
شلوغ باشد, معمولاً يافتن
كابل مورد نظر در آن مشكل است خصوصاً اگر به درستي نيز
علامت گذاري نشده باشند.
براي رفع اين مشكل, دستگاه
Link Runner
دو گزينه دارد. اول آنكه دستگاه يك آواي
صوتي را روي كابل منتشر ميكند.اين صدا با
tone probe
قابل شنيدن است. از اين طريق
مي توان كابل مرتبط را يافت و به خصوص براي موقعي
مناسب است كه نمي دانيم كابل به
سوييچ متصل است يا خير. به غير از اين وقتي طرف دورتر
كابل مشخص است, آداپتور
Wiremap
دستگاه مي تواند براي بررسي سلامت كابل افقي و نحوه
اتصالات آن مورد
استفاده قرار گيرد. در همين حال, دستگاه اقدام به
ارسال سيگنال نيز ميكند. در اين
صورت چراغ مربوط به آن پورت روي سوييچ, هر 3 ثانيه يك
بار چشمك مي زند و به اين
طريق مي توان فهميد كه كدام پورت از سوييچ به كابل
مورد نظر ما متصل است. وقتي محل
پورت مشخص شد, كابل را مي توان روي پورت بدون استفاده
ديگري تست كرد. اگر اشكال از
پورت روي سوييچ باشد, ممكن است با تغيير كابل از پورتي
به پورت ديگر , مشكل شبكه حل
شود. اگرپورت هاي هاب يا سوييچ نيز سالم باشند, آنگاه
بايد به سراغ ايستگاههاي كاري
رفت, با اتصال مستقيم
Link Runner
به كارت شبكه مي توان به درستي كاركرد آن را
بررسي كرد.
Link Runner
با اتصال به كارت ,لينكي را برقرار مي كند و نوع و
سرعت
لينك را بررسي و گزارش مي كند.اگر كارت شبكه سالم باشد
, بايد ايستگاه كاري را بوت
كرد و از خط فرمان وبا استفاده از دستوري مانند
ping ,
اين امكان را فراهم كرد كه
Link Runner
ترافيك شبكه را مشاهده كند. اگر دستگاه وجود هيچگونه
ترافيكي را گزارش
نكرد بايد به تنظيمات خود
PC
دقت كرد كه ممكن است اشكال در آنجا نهفته باشد. اگر
گزارش لينك و ترافيك همه چيز را به خوبي نشان دهد, آن
گاه بايد به تنظيمات شبكه اي
PC
مشكوك شد.
تست پيشرفته تر
اگر ايستگاه كاري مي تواند با شبكه لينك
برقرار كند, بايد بررسي كنيد كه آدرس دهي ايستگاه كاري
متناسب با
subnet
مرتبط
با
آن است يا خير. سپس بررسي اينكه از
protocol stack
درستي استفاده مي كند و به درستي
نيز پيكربندي شده است يا نه. سپس بايد همه اجزاي
برنامه هاي مورد نياز را بررسي
نمود. اين كار معمولاً از طريق حذف كردن پروتكل ها يا
حذف تنظيمات كارت شبكه و نصب
مجدد آنها صورت مي گيرد تا از صحت كاركرد آنها اطمينان
حاصل شود. اگر همه اين موارد
نيز به درستي كار ميكنند, احتمالاً رفع مشكل به دانش
تخصصي بيشتر و پيشرفته تري
نياز دارد.
نتيجه گيري
هر كاري ابزار مناسب خود را طلب مي كند.
Link Runner
ابزاري است كه بايد همواره همراه تكنسين شبكه باشد و
با آن مجموعه آزمونهايي
كه گفتيم را انجام هد. رفع مشكل روز مره كاربران شبكه
كه مي تواند از كار افتادن
ايستگاههاي كاري آنها يا اختلال در كارهايشان, صدمات و
خساراتي را به شركت يا
سازمان وارد كند, گاهي اوقات كاري ساده اما حساس است
كه با داشتن ابزارهاي مناسب
,
اين مسير كوتاه تر و كم هزينه تر خواهد شد. |
